Bir gün internette gezerken bir başlık gördüm : "Her Gün Bir Fotoğraf”. Başlığı okumamla Özge Hanım’ı aramam arasında çok az bir zaman farkı vardı. Fikir orijinaldi ve dayanılmaz bir çekiciliği vardı.Konuşmamız doğal sürecinde işledi ve alacağımız makinalarla neler çekebileceğimizi konuşmaya başladık.Evde telefonla konuşurken ilerleme kaydedemeyeceğimizden araştırılmak üzere bu konuyu bir kenara bıraktık. Yaklaşık bir saat sonra Özge Hanım telefon etti, sesi heyecanlıydı : “Peemra bizim dersanedeki falanca insan bana az önce konuştuğumuz fotoğraf makinalarını sordu, fiyatı hebele hübele dolaylarındaymış.Bu bir işaret olmalı gidip almalıyız !"
Fiyat uygundu ve fikir güzeldi, çeşitli pürüzler vardı tabii ( filminin çok pahalı olması ve artık o tip makiaeların üretilmemesi gibi) ama artık bir numaralı gündem maddesi bu makinayı bulmaktı. Çok geçmeden makinayı ne amaçla kullanacağımıza da karar verdik, her şey hazırdı yalnızca makina yoktu ve bunun üzerine biz aç kurtlar gibi Kızılay'ın her yerine saldırdık.Bla bla pasajındaki Fatih'ten, hop hop cup cup pasajındaki Ali’ye ordan oraya ordan oraya yönlendirilerek (Ankara'nın yardımsever esnafı sağolsun) makinalar ve filmleri hakkında epey bilgimiz oldu. Pek tabii bu çabaların sonunda makinalarımızı bulduk!!
İçim de tuhaf bir korku da vardı doğrusu, ya başka biri gördüyse ya alırlarsa ya sevgili fotoğrafçı amca o gün tükkanı erken kapattıysa?! Paraları ele geçirir geçirmez bir telaş, bir heyecan koşturduk makinalarımıza. Ufak tefek bi pazarlıktan sonra kutularının içinde iki adet makina elimizdeydi(vuuuhuu)! Birkaç gün önce koşturarak telaşlı adımlarla gezdiğimiz Kızılay'ı o gün şapşal bir gülümsemeyle (kucağımızda makinalar) ve rahat adımlarla gezdik.
İşte Özge ve ben ilk polaroid fotoğraf makinalarımıza böyle sahip olduk.Pahalı olduğu için henüz filmimiz yok ama olsun bizim makinamız var ki.
Aynı gün elime geçen eski bir Fikret Kızılok kaseti, 80lerden kalma bir jile ve birer liraya aldığım nba 97(oyun) cdsi, bir Will Smith film cdsi beni mutlu eden küçük şeylerin devamı sayılabilir pekala.
Fiyat uygundu ve fikir güzeldi, çeşitli pürüzler vardı tabii ( filminin çok pahalı olması ve artık o tip makiaeların üretilmemesi gibi) ama artık bir numaralı gündem maddesi bu makinayı bulmaktı. Çok geçmeden makinayı ne amaçla kullanacağımıza da karar verdik, her şey hazırdı yalnızca makina yoktu ve bunun üzerine biz aç kurtlar gibi Kızılay'ın her yerine saldırdık.Bla bla pasajındaki Fatih'ten, hop hop cup cup pasajındaki Ali’ye ordan oraya ordan oraya yönlendirilerek (Ankara'nın yardımsever esnafı sağolsun) makinalar ve filmleri hakkında epey bilgimiz oldu. Pek tabii bu çabaların sonunda makinalarımızı bulduk!!
İçim de tuhaf bir korku da vardı doğrusu, ya başka biri gördüyse ya alırlarsa ya sevgili fotoğrafçı amca o gün tükkanı erken kapattıysa?! Paraları ele geçirir geçirmez bir telaş, bir heyecan koşturduk makinalarımıza. Ufak tefek bi pazarlıktan sonra kutularının içinde iki adet makina elimizdeydi(vuuuhuu)! Birkaç gün önce koşturarak telaşlı adımlarla gezdiğimiz Kızılay'ı o gün şapşal bir gülümsemeyle (kucağımızda makinalar) ve rahat adımlarla gezdik.
İşte Özge ve ben ilk polaroid fotoğraf makinalarımıza böyle sahip olduk.Pahalı olduğu için henüz filmimiz yok ama olsun bizim makinamız var ki.
Aynı gün elime geçen eski bir Fikret Kızılok kaseti, 80lerden kalma bir jile ve birer liraya aldığım nba 97(oyun) cdsi, bir Will Smith film cdsi beni mutlu eden küçük şeylerin devamı sayılabilir pekala.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder