***
Kar yağsın istiyorum. Küresel ısınma muhabbeti çevirecek değilim, benimkisi bildik ilk kar heyecanı... Kar ilk yağdığında ortalığı böyle garip bir sessizlik kaplar ya. O sessizlik sadece bana aitmiş gibi hissederim ben. Kulaklarımı doldurur, kalbimi çarptırır o sessizlik. Ama çok hoş değil mi, tesadüfen baban arabadan birşey almaya falan yollamış seni, gece, kar yağıyor. Sokak lambalarının solgun ışıklar beyaz karlara düşmüş. Gerçekdışı bir dünya gibi. Ve sen ilk adımı atıyorsun, kar yeni yağıyor, ona dokunuyorsun. O ilk adımda çıkan kıtırtı...ay şu an düşününce çok heyecanlandım, ellerim titrek olacak neredeyse... neyse işte, o kıtırtıyla bi sarsılırım ben, sessizlik kırılır, yine de daha bi mutlu olurum. Eh, az birşey mi, yağan ilk kara ilk ayak basan insanım, şu anda hayal ederken bile kendimi tutamıyorum, o anda da hafif deli gibi, kocamaan sırıtırım herhalde..

Yılbaşları da kar olmazsa pek bi eksik olur mesela. Yeni yıla kar'la girmek bence en çok istediğimiz hediyeye kavuşmak kadar muhteşemdir. Bir de ikisinin birden olduğunu düşünsenize... Heh heh! Yılın son günü de bu yüzden-özellike tanecik kadar bir kar bile yoksa- müthiş stresli geçer. Son ana kadar umut edilir, artık geriye doğru sayılırken bi ara tek göz dışarı kayar. Hani sanki mucize gerçekleşcekmiş de tam sıfırda egzantirik taneler aşağı yuvarlanacakmış gibi. Vallahi elimde olsa ben kar olur yağardım, yeter ki yılbaşı kurtulsun! Yaa, işte sırf yılbaşını kurtarmak için kar olmaya razıyım(aslında pek külfet gibi de gelmiyo(!))-(çok parantez oldu).

Bu sene kar ilk yağdığında dışarıya bir kulak kabartın. Belki sevinç çığlıklarıyla deli gibi oraya buraya yuvarlanıp ağaç dürtükleyen birini duyarsınız, o ya benimdir, değilsem de o kişiyle tanışmak istiyorum, lütfen benim için bi konuşuverin!!

Zeynep